Wat is agentic commerce?
- Een agent leest je productdata, prijzen en voorraad, niet je banners
- Protocollen zoals UCP, ACP en WebMCP bepalen hoe een agent met je winkel praat
- Betalen blijft bij de klant: een goede winkel laat de agent nooit zelf afrekenen
Stel: een klant vraagt zijn browser om een kamado van rond de 1.500 euro te zoeken, met wat accessoires erbij, en die volgende week te laten bezorgen. Vroeger opende hij daarvoor tien tabbladen. Bij agentic commerce doet een AI-agent dat zoekwerk, legt hij de opties naast elkaar en zet hij de bestelling klaar. De klant kijkt mee en geeft akkoord.
Dat klinkt als toekomstmuziek, maar de bouwstenen liggen er al. Google, OpenAI, Shopify en Stripe werken aan protocollen, en Chrome test een functie waarmee een webshop zelf tools aanbiedt aan de agent in de browser. Wij hebben dat laatste in november 2026 in Neuramerce gezet en aangezet op drie eigen winkels. In dit artikel lees je wat er verandert, welke afkortingen ertoe doen en wat je vandaag al kunt regelen.
Wat agentic commerce verandert aan winkelen
Een mens scant een pagina: foto, prijs, een paar reviews, klaar. Een agent leest anders. Hij heeft niets aan een mooie hero of een pop-up met tien procent korting. Hij wil weten wat een product is, wat het kost inclusief btw, of het op voorraad is, wat de bezorging kost en hoe hij het in de mand krijgt.
Tot nu toe moest een agent dat raden. Hij klikt op knoppen, leest de tekst die toevallig zichtbaar is en hoopt dat het formulier doet wat hij denkt. Dat gaat vaak mis: een variant die niet geselecteerd is, een cookiemelding die in de weg zit, een veld dat pas na een klik verschijnt. Elke winkel ziet er anders uit, dus een agent die op de ene winkel werkt, struikelt over de volgende.
Daarom verschuift het werk naar afspraken. Als een winkel zelf zegt welke handelingen er zijn en welke gegevens daarvoor nodig zijn, hoeft de agent niet te raden. Dat is in één zin waar alle protocollen hieronder over gaan.
De protocollen achter agentic commerce
Er circuleren veel afkortingen. Ze concurreren minder met elkaar dan het lijkt: elk regelt een ander stuk van de keten. De stand hieronder is van 8 november 2026; de meeste specificaties zijn nog in ontwikkeling en veranderen per kwartaal.
- MCP (Model Context Protocol) is de algemene manier waarop een AI-model tools van een server gebruikt. Wij gebruiken het al voor de MCP-koppeling van Neuramerce, waarmee jij als winkelier je eigen AI je winkel laat beheren.
- ACP (Agentic Commerce Protocol) komt van OpenAI en Stripe en regelt hoe een winkel zijn producten en checkout aan ChatGPT aanbiedt.
- UCP (Universal Commerce Protocol) komt van Google en Shopify, gepresenteerd in januari 2026, en beschrijft catalogus, mand en checkout voor agents zoals die in Google AI Mode en Gemini.
- AP2 (Agent Payments Protocol) gaat alleen over betalen: hoe een agent kan aantonen dat de klant een betaling echt heeft goedgekeurd.
- WebMCP is een voorstel binnen het W3C waarmee een website tools aanmeldt bij de browser. De agent in die browser roept ze aan op de pagina die open staat, met de mand en cookies van de klant.
Het verschil zit vooral in waar de agent draait. Bij ACP en UCP praat een agent op de server van OpenAI of Google met jouw winkel. Bij WebMCP zit de agent in de browser van je klant, op jouw eigen site.
Vijf protocollen naast elkaar (stand 8 november 2026)
| Kenmerk | Van wie | Waar de agent draait | Wat het regelt |
|---|---|---|---|
| MCP | Anthropic, nu open standaard | Bij de AI-dienst of lokaal | Tools en data van een server |
| ACP | OpenAI en Stripe | ChatGPT | Productfeed en checkout |
| UCP | Google en Shopify | Google AI Mode, Gemini | Catalogus, mand en checkout |
| AP2 | Google, open governance | Waar betaald wordt | Bewijs dat de klant betaling goedkeurde |
| WebMCP | W3C Community Group | In de browser van de klant | Tools op de pagina van je eigen site |
Waarom we met WebMCP begonnen
Voor ACP en UCP moet een winkel zich aanmelden bij OpenAI of Google, een feed of API openzetten en afspraken maken over wie de betaling afhandelt. Dat is werk voor grote spelers. WebMCP vraagt niets van dat alles: de winkel zegt op zijn eigen pagina welke tools er zijn, en de agent in de browser gebruikt ze met dezelfde sessie als de klant.
Dat heeft drie voordelen voor een kleine webshop. De klant blijft op jouw site, met jouw prijzen, jouw acties en jouw checkout. Er is geen tussenpartij die een commissie vraagt of je klantgegevens krijgt. En je hoeft niets apart te onderhouden: de tools praten met dezelfde API's als de knoppen op de pagina.
Het nadeel is eerlijk gezegd groot: op dit moment werkt het alleen in Chrome, als test (origin trial) of via een vlag. Je bouwt dus vooruit. Maar omdat het script niets doet in een browser die het niet kent, kost vooruitbouwen je ook niets.
Hoe we het in Neuramerce gebouwd hebben
Elke Neuramerce-webshop heeft onder Site-instellingen een schakelaar AI-agents in de browser (WebMCP), standaard uit. Zet je hem aan, dan biedt de winkel negen tools aan: producten zoeken en bekijken, een vraag stellen aan de winkel, iets in de mand leggen en de mand bekijken, naar de checkout gaan, en op de checkout de gegevens ophalen, invullen en de order plaatsen.
Bij dat laatste zit de belangrijkste keuze. Geen enkele tool betaalt. De order plaatsen kan alleen als de agent meestuurt dat de klant akkoord gaf, met precies het totaal dat de klant zag. Is het totaal intussen veranderd, door een verlopen kortingscode of andere verzendkosten, dan weigert de winkel en moet de agent het opnieuw vragen. Daarna opent de betaalpagina van de provider en kiest de klant zelf hoe hij betaalt.
Wat agents doen, zie je in Funnels: hoeveel bezoekers een agent gebruikten, hoeveel daarvan iets in de mand legden en hoeveel orders via een agent betaald zijn. Alle details staan op de WebMCP-modulepagina.
Wat we tot nu toe meten
Eerlijk: nog bijna niets. Op Grill Bill stond WebMCP op 8 november al aan. In de dertig dagen tot 8 november telde Funnels daar nul bezoekers die een tool aanriepen. Dat is geen verrassing: de functie zit nog niet standaard in Chrome. Op Nomad Fire en Hilox staat het sinds 8 november aan.
We meten het toch, om twee redenen. Zodra Chrome het breder uitrolt, willen we het eerste agentbezoek zien en niet achteraf reconstrueren. En de tools zijn ook een test van je winkel zelf: een agent die je verzendkosten niet kan vinden, laat zien dat een mens daar ook naar zoekt. In de cases houden we de cijfers bij.
Vijf dingen die je vandaag al kunt regelen
Of het nu via WebMCP, ChatGPT of Google loopt: een agent heeft dezelfde dingen nodig als een kritische klant. Deze vijf kun je nu al op orde brengen.
- Volledige productdata. Maat, gewicht, materiaal en wat er in de doos zit, als gegevens en niet alleen in een foto.
- Eén prijs inclusief btw, met een echte was-prijs. Een agent vergelijkt letterlijk. Een doorgestreepte prijs die nooit gold, valt op.
- Kloppende voorraad. Een agent die een product in de mand legt dat er niet is, zet de klant voor schut. Dan komt hij niet terug.
- Verzendkosten en retourbeleid in gewone taal. Het zijn de vragen die een agent het eerst stelt. Leg ze vast als feiten waar de assistent van je winkel uit mag antwoorden.
- Een llms.txt. Voor AI die je winkel alleen leest, zoals ChatGPT of Perplexity, is dat het overzicht van wat je verkoopt. Lees wat llms.txt is en of je het nodig hebt.
Wie dit op orde heeft, is ook beter vindbaar in AI-antwoorden. Daar schreven we eerder over in AI-SEO: zo word je vindbaar in ChatGPT en AI Overviews.
De klant blijft de baas
Het makkelijkste misverstand over agentic commerce is dat de klant verdwijnt. Dat is niet zo. De klant bepaalt wat hij zoekt, kijkt mee en keurt goed. Wat verdwijnt, is het klikwerk ertussen. Een winkel die dat klikwerk makkelijk maakt voor software, maakt het meestal ook makkelijker voor mensen. Daar begint het.

